Zaburzenia metabolizmu wapniowo-magnezowego

Posted by: admin  :  Category: Medycyna

Równolegle, dzięki postępowi światowych badań doświadczalnych i laboratoryjnych, udowodniono, że dietą ubogomagnezową można wyzwolić u zwierząt doświadczalnych mięsaki limfatyczne i białaczki. Z kolei znany jest fakt, że Afrykanie ze szczepu Bantu, którzy mają szczególnie wysoki poziom kationów magnezu we krwi, bardzo rzadko chorują na miażdżycę. A ludność stanu Nebraska (USA), gdzie woda jest twarda i bogata w Mg, gdyż przepływa przez pokłady dolomitowe, znacznie rzadziej choruje i umie- ra z powodu zawałów serca niż np. mieszkańcy Craton w Pensylwanii, którzy używają wody miękkiej, ubogiej w Mg.

Uczony szwajcarski Striebel dowiódł istnienia zaburzeń metabolizmu wapniowo-magnezowego u ludzi chorych na różne typy nowotworów, co jeszcze przed nim dostrzegł nasz polski uczony – prof. Aleksander Oszacki, ojciec prof. Jana Oszackiego, chirurga.

Nasze badania również dowodzą, że u ludzi z białaczką, zwłaszcza lim- fatyczną przewlekłą, występuje istotne obniżenie poziomu wapnia i magnezu w moczu. Równocześnie w krwinkach osób zaatakowanych przez białaczkę stwierdza się znamiennie zmniejszoną ilość jonów miedzi i cynku, a zwiększoną – magnezu. Te zaburzenia, dowodzące „prób” ratowania się organizmu, dotyczą zapewne wielu jeszcze innych, mało dotąd zbadanych mikroelementów. W tej dziedzinie notujemy ogromny postęp dzięki udoskonalonym technikom analitycznym, które pozwalają dziś oznaczać stężenia biopierwiastków w badanym materiale w wielkościach rzędu już nie ppm {części na milion), lecz nawet ppb (części na bilion).

Leave a Reply