Profilaktyka magnezowa cz. III

Posted by: admin  :  Category: Medycyna

Na podstawie uchwał konferencji naukowej zorganizowanej w październiku 1980 r. w Dymaczewie przez Komitet Naukowy „Człowiek i środowisko” oraz Zakład Biologii Rolnej PAN w Poznaniu, jak też materiałów kilku mniejszych sesji naukowych, w marcu 1981 r. wystąpiono z memoriałem do Prezydium PAN, Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej, Ministerstwa Hutnictwa, Ministerstwa Rolnictwa, Ministerstwa Przemysłu Chemicznego Już po złożeniu książki do druku udało się wprowadzić w naszym kraju do sprzedaży dolomrt. Praktykę tę przerwała jednak „afera dolomitowa”. Ostatecznie jednak zarzuty pod adresem dolomitu uznane zostały za bezpodstawne i wycofano się z nich. oraz Wydziału V Nauk Rolniczych i Leśnych PAN. Memoriał ten, który stanowił podstawę do poparcia starań producentów zbóż uprawnych, został również opublikowany w Gazecie Krakowskiej nr 53 z dnia 13-15 marca 1981 r. W odpowiedzi Ministerstwo Rolnictwa pismem z dnia 30 marca 1981 r. wyraziło zgodę na dopuszczenie do obrotu i wykorzystanie w rolnictwie nawozu magnezowego.

W nieco późniejszym okresie Komisja Ochrony Zdrowia Społecznego PAN w Krakowie otrzymała z dyrekcji Zakładów Azotowych w Chorzowie korzystne sprawozdania dotyczące nawożenia „karmagiem” i jego wpływu na wzrost plonów. Ponadto Instytut Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa pismem z dnia 7 kwietnia 1981 r. zajął jednoznaczne stanowisko, wyjaśniając, że zawartość przyswajalnego magnezu jest zbyt niska na powierzchni aż 80% polskich gleb, zachodzi więc potrzeba nawożenia mineralnego. Braki te występują przeważnie na glebach lekkich i kwaśnych. Według normy zawartość ołowiu w wapnie magnezowym nie może przekraczać 0,2% i wapno to należy stosować raz na 8 lat. Autor listu kończy go słowami: „Podawane przez PAN Kraków Komisję Ochrony Środowiska akcje zmierzające do przyspieszenia realizacji przemiałowni dolomitu w Siewierzu są dla rolnictwa bardzo sprzyjające i witane z dużym zadowoleniem”.

Leave a Reply