Metale życia i metale śmierci

Posted by: admin  :  Category: Medyk

Rewolucyjny rozwój nauk technicznych pozwolił lekarzom dotrzeć do molekularnych struktur tkanek i płynów ustrojowych, by oznaczyć w różnych stanach chorobowych jakość, ilość i wzajemne powiązania pierwiastków śladowych, do których należą też „metale życia”. Stężenia tych biopierwiastków w środowisku wewnętrznym i zewnętrznym komórki organizmu wyrażają się niekiedy zaledwie w milionowych częściach miligrama {!), ale mimo to tak minimalne ich ilości są bezwzględnie potrzebne. Zarazem stężenia te nie pozostają w żadnej proporcji do olbrzymiej biologicznej aktywności tych biopierwiastków.

Swym działaniem przypominają one witaminy. Jednak różnią się od nich m.in. tym, że żywe organizmy potrafią syntetyzować niektóre witaminy, natomiast nie potrafią syntetyzować biopierwiastków. Człowiek jest więc zdany na ich wyłączną podaż z zewnątrz wraz z pożywieniem i wodą.

Rola biopierwiastków polega na działaniu pobudzającym lub hamującym czynność białek enzymatycznych, które decydują o wielu procesach przemiany materii zasadniczych dla życia. I tak na przykład cząstka żelaza zawarta w hemoglobinie decyduje o jej aktywności w przenoszeniu tlenu z płuc do całego organizmu. Niedobór żelaza zaburza odczyny immunologiczne uzależnione od komórek limfocytu T. Również odpowiedź limfocytów na fitohemaglutyninę i antygeny tężca oraz opryszczki prostej jest obniżona w sytuacji niedoboru żelaza. Cząstka jodu warunkuje aktywność tarczycy, decydującej o dynamice oddychania. Niedobór żelaza (zwłaszcza dla mózgu płodu) utrudnia procesy utleniania. Kobiety rodzą wtedy albo opóźnione rozwojowo, albo martwe płody. Niedobór cynku warunkuje zaburzenia rozwoju mózgu oraz gonad. Niedobór fluoru sprzyja próchnicy zębów, niedobór magnezu wyzwala miażdżycę i białaczki limfatyczne, niedobór chromu powoduje cukrzycę.

Leave a Reply