Glinka w ujęciu historycznym – ciąg dalszy

Posted by: admin  :  Category: Medyk

Pod koniec życia Kneipp przekazał swe wartościowe obserwacje związane z glinką Adolphowi Justowi. To on właśnie rozpowszechnił terapię glinką, co przyniosło mu sławę i szacunek. Na początek naszego stulecia, profesor Julius Stumpf, lekarz berliński, skutecznie stosował glinkę w leczeniu cholery.

Podczas I wojny światowej rosyjscy żołnierze otrzymywali 200 gram glinki w ramach racji żywnościowych. Była ona także dodawana do musztardy w niektórych regimentach francuskich, dzięki czemu żołnierze owych formacji nie zapadali na dyzenterię, trzebiącą szeregi innych oddziałów.

W społecznościach, które nazywamy „prymitywnymi”, gdyż wciąż pozostają w bliskim kontakcie z naturą, glinkę stosuje się na co dzień. Na całym świecie znajdziemy ludzi, a nawet całe plemiona, które jedzą ziemię… w Meksyku, Indiach (stosowanie glinki zalecał sam Mahatma Gandhi), w anglo-egipskim Sudanie, w Ameryce Południowej, na terenach górnego biegu Orinoko w wioskach Cassiquare, Meta i Rio Negro. Ludzie z tych obszarów toczą kule z ziemi, suszą je i pieką, a następnie spożywają.

Na terenie Szwajcarii i Niemiec lekarze stosują glinkę w Davos – ważnym ośrodku leczenia gruźlicy. Tamtejsi pacjenci poddawani są terapii glinką. Napełnia się woreczki gorącą pastą z glinki i kładzie na pacjencie na całą noc. Terapia ta niekiedy działa cuda.

Glinkę stosowano również w niektórych dystryktach Francji – być może, nadal jej się tam używa – jako środka na oparzenia wszystkich stopni. Glinka wchodzi także w skład substancji znanej tam pod nazwą luvos, będącej koloidowym roztworem glinki i składników mineralnych.

Leave a Reply