Decentralizacja, przyczyny nieładu, kształcenie lekarzy

Posted by: admin  :  Category: Medycyna

Centralne systemy sterowania ochroną zdrowia doprowadziły do tak wielkiej niedoskonałości jej funkcjonowania, że próby doraźnych udoskonaleń cechuje ogromna nieporadność. Widoczna na każdym kroku dekadencja naszej nauki lekarskiej i techniki ochrony zdrowia domaga się od władz rygorystycznych decyzji (vide m.in. artykuł prof. W. Drabikowskiego w „Polityce” z 8 VIII 1981 r.).

Tym bardziej godna podkreślenia jest praca prof. R. Domańskiego, ekonomisty, pt. „Teoretyczne założenia metodyki planu krajowego”, w której autor omawia m.in. koncepcję laureata Nobla I. Prigogíne’a o istocie samoorganizacji systemów społecznych. Podkreśla on rolę innowacji w procesie samoorganizowania się systemu osobnik – populacja. Szczególnie doniosła rola przypada tu decentralizacji, gdyż może ona stworzyć większą niż dotąd możliwość ochrony środowiska przyrodniczego, co jest niemalże synonimem ochrony zdrowia i życia ludzkiego.

Koncepcja społecznej polityki zdrowia związana jest z postępem społecznym, rozumianym w kontekście poprawy jakości życia wszystkich ludzi na świecie, w czym szczególne znaczenie ma ład społeczny, uwarunkowany stopniem zgodności lub konfliktowości ludzkich dążeń.

Kryteria postępu społecznego wypływają z naszych – jako ludzkości – wyobrażeń o równości i sprawiedliwości społecznej. Nasuwa się jednak pytanie dla nas najistotniejsze: do kogo należy sterowanie postępem w zakresie świadomego tworzenia warunków coraz lepszego zdrowia oraz jakie kręgi społeczne dopuszczone mają być do kontroli przebiegu zmian zachodzących w środowiskach, które winny prowadzić naszą i międzynarodową społeczność ku zdrowiu.

Leave a Reply