Chemia bionieorganiczna

Posted by: admin  :  Category: Medycyna

Do niedawna pojęcie „chemia bionieorganiczna” wydawało się paradoksalne. Byliśmy przyzwyczajeni, że biochemia stanowi synonim chemii organicznej. Choć w 1828 r. Wóhler zsyntetyzowal mocznik, a więc substancję organiczną z substancji nieorganicznych, jednak dopiero z końcem lat sześćdziesiątych XX w. zajęto się bliżej tym problemem. Wzbudził on wielkie zainteresowanie w związku z potrzebą określania synergizmu i antagonizmu tzw. pierwiastków śladowych w fazie katastrof ekologicznych.

Pojęcie „chemia bionieorganiczna” związane jest z nazwiskiem prof. Dawida R. Williamsa z Uniwersytetu Św. Andrzeja w Szkocji. Williams uważa tę chemię niemal za filozofię przyrody, która pozwala na poszukiwanie prawd wyjaśniających istotę reakcji chemicznych, zachodzących w strukturach biologicznych pod wpływem tzw. biometali i mikroelementów różnego typu, mieszczących się w skali okresowego układu Mendelejewa, jak i na sterowanie nimi. (D. R. Williams „An introduction to Bio-lnorganic Chemistry”. Charles C. Thomas, 1976).

Idee te nurtują naukę od niespełna ćwierćwiecza. Zaledwie kilkanaście lat temu G. M. Hove wypowiedział myśl, wytyczającą szlaki rozwoju nauki o biopierwiastkach, słowami: „Badania nad biometalami umożliwią w przyszłości leczenie chorób z taką precyzją, z jaką dziś pracuje fizyk lub chemik”.

Bezpośrednim bodźcem katalizującym rozwój badań biomedycznych, zwłaszcza w dziedzinie chemii bionieorganicznej, stały się nowe dziedziny wiedzy, wychodzące z nauk lekarskich jako z nauk dążących do celu, jakim jest ludzkie zdrowie. Jednak ich dalszy rozwój oparty jest na koniecznym współdziałaniu różnych specjalistów z kręgu geografii chorób, epidemiologii i ekologii.

Leave a Reply