Badania wąskospecjalistyczne

Posted by: admin  :  Category: Medyk

Jeden z nas badania wąskospecjalistyczne nad chorobami krwi, w tym nad białaczkami, prowadził już przed wojną. Kontynuował je później wraz z najstarszym swym uczniem prof. Juiianem Blicharskim, obecnym kierownikiem Kliniki Hematologicznej w Krakowie.

W pierwszym etapie zajęto się rewizją poglądów na pochodzenie krwinek białych, których nowotworowy rozrost znamionuje białaczki. Dowiedziono istnienia hemopoezy szpikowej i pozaszpikowej, która mimo podobieństwa morfologicznego, wykazuje głębokie różnice biochemiczne i antagonizm biologiczny. W konsekwencji stworzono nowe kryteria podziału i nozografii chorób krwi. Opracowany podział pozwala przewidywać istnienie klinicznych jednostek, dotąd nieznanych. Słuszność tych założeń dowiodła kazuistyka hematologiczna, odkrywając teoretycznie przewidziane jednostki chorobowe, jak np. erytroblastoma, lymphocytophthisis itd.

Te wstępne badania były podstawą dalszych prac. Szukano różnic morfologicznych między granulocytem prawidłowym a białaczkowym za pomocą najdoskonalszych współczesnych metod morfologicznych, tj, mikroskopii elektronowej. Mimo żmudnych badań, nie znaleziono jednak różnic zasługujących na uwagę. Wysiłek ten nie poszedł jednak na marne, gdyż z zebranego materiału fotograficznego J. Aleksandrowicz wspólnie z J. Blicharskim wydali w 1955 r. pierwszy w świecie podręcznik mikroskopii elektronowej krwi. Wykazali przy tym, jako pierwsi na świecie, krystaliczne struktury we wnętrzu ziarn eozynofilów (granulocytów o ziarnach kwaso- chłonnych) oraz rolę granulomeru w płytkach krwi podczas procesu krzepnięcia. Skoro nie powiodło się dostrzec morfologicznych różnic w strukturze granulocytów prawidłowych i białaczkowych, zajęto się w dalszym ciągu poszukiwaniem różnic biochemicznych i biologicznych. Dowiedziono, że granulocyty chorych na białaczkę granulocytową przewlekłą (dalej: bgp) mają mniejszą zdolność pełzania niż granulocyty prawidłowe oraz mniejszą zdolność fagocytozy bakterii.

Te dwie dostrzeżone właściwości granulocytów białaczkowych zdają się warunkować proces upośledzonego usuwania obumarłych granulocytów z ustroju chorego na białaczkę. Dostrzeżono to, badając dynamikę eliminacji granulocytów przez narząd moczowo-płciowy. Okazało się, że w moczu i rozmazach pochwowych kobiet chorych na bgp było znacznie mniej granulocytów niżby to odpowiadało leukocytozie obwodowej.

Leave a Reply